Malatya’da Bir Kardan Adam Hikâyesi

Malatya’ya yıllar sonra adam gibi kar yağınca, mahallede herkesin ortak bir hedefi vardı:
“Adam gibi bir kardan adam yapalım.”

Ama Malatya bu…
Adamı da kardan olur, tartışması da büyük olur.

Biri dedi ki:
— “Burnu havuç olacak.”

Diğeri itiraz etti:
— “Kayısı koyak, Malatya’ya yakışır.”

Üçüncüsü söze girdi:
— “Kayısı donar, sonra ihracat düşer.”

Sonunda uzlaşı sağlandı:
Burnu havuç, cebinde sembolik kayısı.

Kardan adam dikildi, boyu poslu, tam Malatyalı gibi.
Ama sorun şuradaydı: Kardan adam fazla ciddi duruyordu.

Mahalleli rahatsız oldu.
— “Bu adam sanki vergi dairesinden gelmiş gibi bakıyor.”

Birisi atkı taktı, olmadı.
Biri şapka koydu, hâlâ asık suratlı.
En son bir amca yaklaştı, dedi ki:
— “Buna bi’ tebessüm lazım.”

Ağız yapıldı…
Ama Malatya soğuğunda gülmek de donuyormuş.

Gece oldu.
Sabah uyandıklarında kardan adam yerindeydi ama biraz eğilmişti.
Belli ki buzlanmadan kaymış.

Mahalleli hemen yorumladı:
— “Daha ilk günden altyapı sorununa yakalanmış.”

Öğlene doğru güneş çıktı.
Kardan adam yavaş yavaş erimeye başladı.

Bir teyze iç çekti:
— “Bak yine dayanamadı… Bizim umutlar gibi.”

Akşamüstü geriye sadece şapkası kaldı.
Bir çocuk baktı, dedi ki:
— “Kardan adam gitti ama mesele hâlâ duruyo.”

Malatya’da kardan adam böyleydi işte…
Kısa ömürlü,
biraz eğri,
biraz ciddi
ama çok tanıdık.