Şu son zamanlarda Siverek’ten Kahramanmaraş’a kadar yurdun dört bir yanından gelen, okullarımıza ve biz eğitimcilere yönelik o akıl almaz saldırı

Hayat bazen hepimizi aynı dar boğaza sürükler. Planlar bozulur, tayinler çıkar, hiç hesapta olmayan o “resen” kararlar bir sabah kucağımıza

Sabahın erken saatinde Bakırcılar Çarşısı’ndan geçen bir kadınla başlar Malatya’nın günü. Elinde pazar filesi, aklında ev, çocuk, geçim… O file

Malatya’ya yıllar sonra adam gibi kar yağınca, mahallede herkesin ortak bir hedefi vardı:“Adam gibi bir kardan adam yapalım.” Ama Malatya

Sokaklar, parklar sessiz, çocuk sesleri yerine, ellerinde telefonla yürüyen yetişkinler, kulaklıklarıyla kendi dünyasına kapanmış gençler var. Kahvehanelerde, çay bahçelerinde eskiden

Depremden önce Malatya’nın kalbinde bir ritim vardı: Bakırcılar Çarşısı’nın tok, metalik tınısı. Dar sokaklarda çekiçler dans eder, bakır tavalar, cezveler

Altına koyduğumuz leğen, tavanın damlalarıyla dolarken biz onu darbuka sanırdık. “Bak nasıl ritim tutuyor?” der, gülüşürdük. Oysa damlayan suyun sesi,

Saklamayı en iyi annem bilirdi.