“Beyazın Hafızası – Malatya’nın Kışla İmtihanı”**

Anadolu’da kış, yalnızca bir mevsim değildir.
Bazı şehirlerde kış; hatıra, mücadele ve hafıza demektir.
Malatya’da ise kış, tarihin sayfalarına beyaz bir sınav olarak kazınmıştır.

1929 yılı…
Cumhuriyet henüz gençtir.
Malatya, aylarca yerinden kalkmayan kar örtüsü altında kalır.
Soba dumanları gökyüzüne ulaşamaz, yollar değil şehir, zamanla kapanır.
Bu kış, halkın diline “Büyük Kış” olarak düşer.
Kar yalnız evleri değil, umutları da kuşatır.

1954…
Soğuk bu kez sessiz gelir.
Termometreler eksi yirmi beşleri gösterirken, Fırat Havzası donar.
Kayısı ağaçları, bahara değil felakete uyanır.
Toprak susar, dallar kırılır, hayvancılık büyük yara alır.
Malatya, kışın yalnızca kar olmadığını öğrenir.

1968–1969 kışı…
Kar, bir doğa olayı olmaktan çıkar; bir kuşatma hâline dönüşür.
Köy yolları haftalarca açılamaz.
Çocuklar okula değil, pencereye bakar.
Askerî birlikler, traktörler ve imece kültürü, karla değil çaresizlikle mücadele eder.
Malatya, dayanışmanın soğukla nasıl ısındığını hatırlar.

1987…
Şehir sessizliğe gömülür.
Elektrikler kesilir, sular donar, hayat durur.
Efsane kış, Malatya’da modern şehir kavramını sorgulatır.
Beton binalar, tabiat karşısında ne kadar dayanıksız olduğunu gösterir.

1992…
Bu kez tehlike yukarıdan gelir.
Darende, Hekimhan, Arapgir hattında kar çığa dönüşür.
Dağ köyleriyle bağ kopar.
Gökyüzünden gelen yardım, yerdeki çaresizliği azaltmaya çalışır.

2004 ve 2012…
Teknoloji ilerlemiş, şehir büyümüştür.
Ama kış hâlâ aynıdır.
Yoğun kar, don olayları, buzlanan yollar…
Modern zamanların en sert kışları, altyapının hâlâ ne kadar kırılgan olduğunu gösterir.

2020’ler…
Kar eskisi kadar yağmaz.
Ama soğuk daha serttir.
Buzlanma daha ani, don daha yıkıcıdır.
İklim değişikliği, Malatya’nın kış hafızasını yeniden yazar.

Ve bugün…
Malatya’da kış hâlâ yalnızca meteorolojik bir veri değildir.
O; ihmalin, hazırlıksızlığın, ama aynı zamanda direncin ve dayanışmanın aynasıdır.

Bu şehir karla değil,
kışa karşı ne kadar hazır olduğu ile sınanır.